|
استاد
جبار باغچه بان در تهران
باغچه بان با
تشویق دوست خویش دکتر بهره مند در روزنامه
اطلاعات آذرماه 1311 شمسی اعلانی به شرح زیر
داد:
" مقتضی است کسانی که دارای
اطفال کرولال هستند و مایلند اطفالشان در مدت
کمی نوشتن و خواندن و حرف زدن آموخته و از فقر
و بدبختی که آتیه ایشان را تهدید می کند نجات
یابند. از این تاریخ عصرها از ساعت 3 الی 6
بعد از ظهر برای ثبت نام به آدرس ذیل مراجعه
فرمایند. اطفالی که از نقاط دور دست از قبیل
ولایات و ایالات فرستاده می شوند با شرایط
خصوصی به طور شبانه روزی پذیرایی خواهند شد.
بدیهی است آقایان مراجعه کنندگان در مراجعه به
این موسسه تسریع خواهند فرمود زیرا وقتی که
عده اطفال به حد کافی رسید طفل دیگری قبول
نخواهد شد. نشانی : تهران خیابان ناصر خسرو
مطب دکتر هوشمند. "
سوفیا لبنان و ادیک بارسقیان
از اولین شاگردان بودند که اسم نویسی کردند و
تا آخر سال سه چهار نفر همچون رضا قلی شهیدی
هم به تعداد شاگردان جبار باغچه بان اضافه شد
. پس از هشت ماه تدریس در خانه پدر سوفیا
لبنان جشن امتحانی برای شاگردان ناشنوا فراهم
شد و آقای وزیر از مشاهده درس و نتیجه امتحان
بچه های کرولال بسیار متعجب شدند و مقرر
نمودند از همان تاریخ ماهانه به دبستان اعانه
داده شود لذا کار باغچه بان رو به بهبودی رفت
و او توانست امتیاز دبستان کرولالهای باغچه
بان را در آغاز سال 1313 شمسی بگیرد و سپس
دستگاهی تحت عنوان تلفن گنگ یا گوشی استخوانی
را اختراع کند که کرولالها با گرفتن میله آن
به دندان می توانند از طریق استخوان فک صورت
ارتعاشات صوتی را دریابند و بشنوند . این
دستگاه جالب در 18 فروردین همان سال تحت شماره
118 در اداره ثبت شرکتها و علائم تجارتی و
اختراعات ثبت گردیده است.
در آخر سال دهم فعالیت دبستان
کرولالهای باغچه بان ( 1322 شمسی ) تعداد
شاگردان ناشنوا به سی نفر رسید لذا در این وضع
کار باغچه بان بسیار سنگین و توان فرسا بود که
شاید در دنیا کم سابقه باشد. سرانجام او به
فکر افتاد که جمعیتی برای حمایت کودکان کرولال
را تاسیس کند تا ضمن ایجاد مرجع و ملجا کودکان
کرولال فقیر بودجه ای برای تربیت معلمان مورد
نیاز فراهم نماید. بدینوسیله اساسنامه جمعیت
حمایت کودکان کرولال در سال 1323 شمسی به ثبت
رسید.
شوق روزنامه نگاری همواره در
باغچه بان زنده بود تا اینکه بعد از اخذ
موافقت نامه وزارت فرهنگ به تاریخ 14/12/1322
شمسی بار دیگر قلم در دست گرفت و به نشر اولین
شماره مجله زبان در اول بهمن 1323 شمسی
پرداخت. او به درستی اعتقاد داشت که پایداری و
استقلال شئون یک ملت بسته به چگونگی فرهنگ
اوست و تا فرهنگ اصلاح نشود امور کشور اصلاح
نخواهد شد و این مهم فقط از عهده معلمان بر می
آید و بس. این نکته با توجه به آن روزگار بی
سابقه بود.
مجله مذکور بعد از نشر 16
شماره در اردیبهشت 1326 شمسی متوقف شد و باغچه
بان به خاطر درگیری با مسائل روز افزون مربوط
به کرولالها دنبال آن کار نرفت. او همیشه دوست
داشت از هر راهی که به نظر می آمد به
ناشنوایان هویت و شخصیت مستقلی ببخشد و بدین
منظور گروهی از فارغ التحصیلان کرولال را دعوت
کرد و به آنان پیشنهاد داد تا کانونی که تمام
اعضا و نیز هئیت مدیره آن کرولال باشند تاسیس
شود. بنابراین کانون کرولالها به سرپرستی رضا
قلی شهیدی در سال 1327 شمسی شروع به کار شد
اما به دلیل نداشتن محل دائمی و درآمد بعد از
دو سه سال متوقف شد. سپس اساسنامه دبستان
کرولالهای باغچه بان در 14 اسفند 1328 شمسی به
تصویب رسید و در آن برنامه آموزش پنج سال
ابتدایی که توسط باغچه بان نوشته شده است دیده
می شود. |
